Gjethet kane filluar te bien nje nga nje, pemet po ngelen te shkreta pak nga pak. Jemi akome ne tetor por vjeshta ka filluar te ndjehet. Era behet per dite me e forte, e duket sikur me i kujton njerezve kush eshte i zoti i tokes. Ditet me shi jane me te shpeshta e njerezit duken me pak neper rruget e qytetit. Leksionet kane dy jave qe kane filluar por gripi me kapi para kohe e sot eshte dita e pare qe ndjek leksionet. Sot filloj te ndej anonimatin e gjithe studenteve te tjere. Ketu askush nuk te therret per emer, kur paraqitesh ne ndonje zyre per informazione apo shkon tek profesori per konsultim, gjeja e pare qe te kerken eshte numri amzes. Nuk do te mesohem kurre me kete karakteristike te universiteteve te huaja. Me mungon shkolla ime e pare ku mesuesi im me njihte nga dita e lindjes e me therriste ne mbiemer vetem kur do me qortonte.
Pasi te mbaroje kjo ore me duhet te marr ne telefon Nertilen, kam nevoje te flas prape me te. Ajo eshte e vetmja qe me ben te kujtoj me dashuri vitet e femijerise. Une e Nertila jemi rritur bashke, per tete vjet jemi ulur ne te njejten banke e kemi ndihmuar gjithmone njera tjetren ne momente te veshtira. Une kam patur gjithmone nje karakter te forte e udheheqes, e gjithe klasa me ndiqte kur me vinte nder mend ndonje nga ato idete e mia dhe Nertila ishte krahu im i djathte.
Heren e fundit qe folem ne telefon na u kujtuan garat qe benim, gara nga me te ndyshmet. E preferuara jone ishte ajo e poezise. Une e Nertila jemi perpjekur disa here per te shkruar poezi, por vetem njera na doli e bukur,ajo qe shkruajtem per mesuesin tone qe doli ne pension. Na pelqente shume te recitonim poezi dhe e benim duke imituar profesionistet e teatrit. Tani qe me kujtohet, poezia e fundit qe kam recituar eshte “Fjalet e qirit” e Naimit.
Ne mes tua kam qendruar
e jam duke u perveluar
qe tu jap pakez drite
naten tuaj bej dite.
